Kijk mamma, zonder handen

In Nederland is het een bijzonderheid als iemand zijn paard kan berijden zonder een zadel.
Nog bijzonderder is het als iemand een paard kan berijden zonder hoofdstel, teugels en bit.
Dat zijn zelfs show nummers op concoursen.
Hier in Afghanistan is heel normaal.
Niet alleen dat je je rijdier berijdt zonder zadel en een hoofdstel maar ook dwars door het verkeer - over verkeersmak gesproken.

Overigens is dit een heel mooie ezel, gezond, glanzend en helemaal op zijn gemak.
Ook zie je groepjes jongens op ezeltjes. Meestal is dat niet voor recreatie maar voor werk, het ophalen van zakken met voer voor de beesten of geselecteerd afval.

Maar lollig is het wel als je ze op je af ziet galopperen!
De ezeltjes zijn natuurlijk prima geschikt voor het terrein hier. Ze hebben kei harde hoefjes en natuurlijk maakt de droogte en de warmte ze niet uit.

Mooie lange oren ! En attent.

De wereld draait door

Als je een tijdje in Afghanistan rond loopt verwonder je je steeds dat het leven hier gewoon door gaat. Wat er ook gebeurt, hoeveel tegenslag er ook is.
De Afghanen laten zich makkelijk uit het veld slaan.
Al in 1809 schreef Mountstuart Elphinstone (een Britse ambtenaar/reiziger/spion) uit de mond van een Afghaan op: Wij kunnen leven met onenigheid, we kunnen leven met bedreigingen, we kunnen leven met bloed (vergieten), maar we kunnen nooit leven met een meester.

De wereld draait door ....

maar soms is het als of dat volkomen aan Afghanistan voorbij gaat.
Wat is er, sinds 1809, in de belevings wereld van de Afghanen veranderd ?

Is het erg als de Afghaan gewoon Afghaan blijft ? Of moet hij ook in een Mercedes?