Kuchi in Kunduz

Zittend op het EUPOL hoofdbureau in Kaboel moet ik toch weer terug denken aan de Kuchi-ha die ik de laatste dag in Kunduz heb kunnen bezoeken.
De Kuchi zijn erg bedreigd in hun bestaan zoals nomaden in andere delen van de wereld dat ook zijn. Met de huidige formele landsgrenzen, en dan natuurlijk helemaal in een gebied wat onrustig is, laten de autoriteiten nu eenmaal niet toe dat hele groepen mensen lukraak de nationale grens over trekken.
Sommige landeigenaren staan ook niet toe dat de Kuchi over hun land trekken zonder een 'tol' te betalen voor het gras dat de kudde onderweg opeet. Andere landeigenaren maken het helemaal moeilijk door hekken te plaatsen.
Deze bevolkingsgroep is zo bijzonder dat ze zelfs apart in de Afghaanse grondwet zijn genoemd en bijvoorbeeld een vastgesteld aantal vertegenwoordigers in het parlement hebben. Ondanks de moeilijke situatie waarin Afghanistan verkeerd is er dus echt wel aandacht voor dit cultureel erfgoed.

Tevens was het voor mij de laatste gelegenheid een paar knuffels uit te delen.
Dat heeft steeds het ijs gebroken en maakte het leggen van contact (en het krijgen van toestemming om foto's te malen) altijd veel makkelijker.

Op de foto zie je kleine Mohammad Reza, in zijn rechter hand een stuk brood en in zijn linker een knuffel. Voor nu heeft hij even meer aandacht voor de knuffel. Maar ja voor een herder zijn knuffels natuurlijk ook eetbaar!

Laatste dag in Kunduz

Vandaag was dus echt de laatste dag in Kunduz.
Vanmorgen heb ik afscheid genomen van Generaal Majoor Samiullah Qatra.
Hij had een heel fraai certificaat voor me klaar, ingelijst en al.
Mijn trouwe Language Officer Khalid was er natuurlijk bij, hij is het laatste half jaar mijn ogen en oren geweest!

De Goden zijn me goed gezind want vanmiddag ging een lang gekoesterde wens plotseling, totaal onverwacht, in vervulling.
Ik had altijd een keer de Kuchi willen zien, de nomaden in noordelijk Afghanistan.
De afgelopen jaren heeft deze bevolkingsgroep het extra zwaar gehad. Het zijn geen zigeuners (die wonen ook in Afghanistan) maar dit zijn echte nomaden die met hun kuddes door het land trekken op zoek naar goede weide voor hun vee.

Een collega vertelde mij dat hij Kuchi gezien had vlak bij een check point  hier in de buurt. Samen met Khalid ben ik dus snel op onderzoek uitgegaan en ja hoor. Een hele groep Kuchi, met hun vee, op een paar kilometer van de PRT.

De laatste HEMA beertjes uitgereikt aan de Kuchi kinderen en daarna een groepsfoto genomen door Khalid natuurlijk.

Echt een hele mooie afsluiting van mijn verblijf in Kunduz provincie.
Morgen vroeg; vlucht naar Kaboel.