Vrouwen met moed

In Nederland was het, toen ik in 1970 bij de politie begon, nog helemaal geen gemeen goed dat de vrouwelijke collega's in alle takken van het politiewerk welkom waren. Ja bij de KPZP (kinder- en zedenpolitie) en bij het Verkeer (vaak specifiek voor verkeersonderwijs op scholen). In de Algemene Surveillance Dienst ? Echt niet in alle korpsen! Dat is nu natuurlijk helemaal anders in Nederland waar de vrouw volledig deelt neemt aan het sociale en economisch leven.
Daarom is het fantastisch dat er in de provincie Kunduz op elk district dames werken. En de provinciaal commandant MG Qatra steunt vrouwen participatie in zijn korps volledig.
Hun positie is niet makkelijk. In het bijzonder in een land waar de meeste dames de volledige burqa dragen.

Deze dames zijn moedig en zijn de voorlopers van een culturele verandering.
Mijn collega's zetten zich in, niet alleen voor de opleiding van de dames (want in bijna elke opleidingsgroep zowel bij Rule of Law als bij de specifieke politie opleidingen zijn dames vertegenwoordigd), maar ook door mentoring en advies specifiek voor vrouwelijke politie ambtenaren.

Vee vervoer

De Afghanen gaan op een heel natuurlijk wijze met hun vee om. In onze ogen misschien niet altijd even zachtzinnig - maar ja het leven in Afghanistan is voor mens noch dier zachtzinnig. Toch is er het nodige vertrouwen tussen mens en dier en zie ik geen opzettelijk wreed gedrag.
Je ziet soms grote kuddes schapen los door de stad gewandeld worden.

Maar ook voor het gemotoriseerd vervoer van schapen draait de Afghaan zijn hand niet om.

Al iets ingewikkelder wordt het met het vervoer van paarden.

In Europa kan je cursussen volgen hoe je een paard in een luxe trailer moet krijgen. Hoe je paarden in een open pick up truck moet krijgen lijkt me iets moeilijker.

Maar hoe je een kalf vervoert op een twee meter hoge vrachtwagen met zand ??

Mujahideen dag

Vandaag mijn 100ste bericht.
 Het is Mujahideen dag in Afghanistan, of was het gisteren ?
Omdat de Afghanen zelf een eigen jaartelling hebben en eigen maanden benoemen is het altijd een beetje moeilijk om de aansluiting met onze kalender te vinden. Google zegt vandaag, de Afghanen zeggen gisteren. En ik denk dat de Afghanen gelijk hebben, het is ten slotte hun nationale feestdag.
Over het hele land wordt dan 'gevierd' dat de Mujahideen op 28 april 1992 de Communistische regering van president Najibullah ten val brachten.
'Gevierd' staat tussen aanhalingen tekentjes want niet iedereen in Afghanistan is even blij met deze overwinning. De zege van de Mujahideen bracht namelijk geen einde aan de burgeroorlog, in tegendeel. Het front van de Mujahideen viel (verder) uiteen en er begon een afgrijselijke onderlinge oorlog waarin, met name de hoofdstad Kaboel, door de strijdende groepen vrijwel dagelijks werd gebombardeerd. De grote verwoesting van Kaboel heeft juist in de daarop volgende 4 jaar plaats gehad.
De oorlog om Kaboel tussen de diverse Hujahideen groepen kwam pas tot een einde toen de Taliban de stad in nam in 1996, waarna de volgend lijdensweg voor de Afghanen begon.

Ik vond onderstaande foto:

Veel Afghanen verlangen terug naar de periode van vrede en relatieve stabiliteit. Kaboel was het Parijs van Centraal Azie. Veel rijke Indiers brachten de zomer door in Kaboel dat door zijn hoge ligging (ruim 1800 meter) een aangenaam klimaat had. Er waren bossen en parken. Dit alles is verwoest.

De tekst op de onderste foto ( infamous warlord) verwijst naar een lid van het hedendaagse parlement.

Vandaag houden we een laag profiel. Het is niet ongebruikelijk dat het op deze 'feestdag' onrustig is in de stad.

Vooruitgang

Is alle modernisering vooruit gang ?
Een groot deel van de Afghanen is huiverig voor wat wij als vooruitgang zien.
Elke heerser (Khan, koning of president) die moderniseringen doorvoerde kreeg vrijwel onmiddellijk grote weerstand van een belangrijk deel van de Afghaanse bevolking. De meeste van hen overleden dan ook niet in hun bed.
De geestelijkheid nam in het verzet vaak het voortouw en zijn de bewakers van de Islamitische tradities.

Kaboel is altijd het centrum van de veranderings gezindheid is geweest. Maar het platteland (laten we beter zeggen het rurale deel van het land) heeft met al die moderne zaken niets op.

School meisjes

Dat het in Afghanistan de goede kant op gaat is misschien wel het meest duidelijk te zien aan de groepen schoolkinderen die je elke dag op straat ziet. In een eerdere blog besprak ik al even het efficiënte gebruik van de schoolgebouwen door een 'ploegen systeem' waarin in drie groepen leerlingen gedurende de dag gebruik maken van de faciliteiten.

Het leukste is altijd de groepen kinderen op weg naar school te zien. In het bijzonder de meisjes. Dat gebeurde toch echt niet tien jaar geleden. Wie de jeugd heeft heeft de toekomst en 'een slimme meid is op haar toekomst voorbereid' en dat geldt extra in Afghanistan. Een goede school opleiding zal de samenleving fundamenteel in de goede richting stuwen. Vooral als meer en meer jonge vrouwen toegang krijgen tot scholing.
Een zaak van lange adem maar de basis wordt gelegd, elke dag. En dat is zo hoopgevend.

Onderweg

Vandaag ben ik van Kunduz naar Kaboel terug gevlogen.
Zoals ik al eerder een keer blogde, vliegen is een onzekere zaak hier met Inshallah Air (wier devies is Time flies, you don't).
Het was zaak op tijd op het vliegveld te zijn want wachten op late passagiers doen ze niet en volgens een strak schema wordt er ook al niet gevlogen.
Wachtend zag ik een Duitse heli laag over de papavers scheren. Je weet wel,  de papaver somniferum, waar we er nogal wat van hebben in Afghanistan.

Even later hoorden we een vliegtuig aan komen en reden we snel naar de landings strip. Ja hoor, ons vliegtuig !  Niet dus, het was van de Amerikaanse ambassade.
Weer wachten ... maar ons geduld werd beloond want ons vliegtuigje kwam even later ook aan.
De reis ging langs Mazar e Sharif waar we met ons kleine vliegtuigje naast deze joekel stonden.

Soms vraag ik me af waar ze al dat materiaal voor gebruiken ?  Hebben de insurgents nu ook al vliegtuigen ? Gelukkig heb ik meer verstand van verzekeren.

Overigens hadden we ook een extra passagier aan boord.

Honden zijn voor onze veiligheid onmisbaar in de missie. Bij opstijgen en landen liep hij even naar zijn baasje om de druk op zijn oren weg te laten masseren. Slim he ? T'is dat die collega van die harige armen had.

Ezel

Mijn Eeyore kijkt soms wat triest uit zijn ogen maar hier in Afghanistan is hij trots op wat zijn familie alle maal doet.
Overal in het straatbeeld zie je ezeltjes.

Soms staan ze geduldig te wachten of ze vandaag nog worden in gehuurd om met hun wagentje nog een vrachtje weg te rijden.

Anderen zijn al met een vracht onderweg.

In die ezelkar kan echt meer dan in een kruiwagen ...

Maar je kan ook met je kleinzoon op een heel waardige wijze onderweg zijn, rijdend op een witte ezel.

In je eentje kan natuurlijk ook!