De schoonheid van Afghanistan

Eigenlijk leiden woorden alleen maar af van de ongelooflijke schoonheid van dit land.

Hoe vredig !

Schapen

85% van de Afghaanse bevolking is betrokken bij landbouw en veeteelt en dat is daarmee de grootste sector van de Afghaanse economie. De dames hebben de pluimvee teelt in handen (thuis in de Qala, ommuurde huizen). De mannen, en jongens, houden de schapen en geiten.

Hier op het plateau maar ook net buiten de stad Kunduz zie je kuddes schapen. Meestal zijn de kuddes niet zo groot, maar wel talrijk.

De producten zijn natuurlijk, de wol, het vlees maar ook de kostbare Karakul huiden.

In 1970 werd het aantal schapen nog geschat op 22 miljoen stuks. In 1988 was dat aantal al gedaald met 65 %.
De burgeroorlog was rampzalig voor de veeteelt. Nu langzamerhand nemen de kuddes weer in aantal toe en verbetert ook de gezondheid van de schapen.

Keuken van het Hoofdbureau

Ook het hoofdbureau heeft een eigen catering. Ik heb verschillende keren op het HB gegeten en het eten is echt smakelijk.
Het eten wordt klaar gemaakt in een gebouwtje achteraf op het terrein.

Door een enthousiaste 'kitchen crew' die werkt met het zelfde ingebouwde fornuis zoals ik dat ook in andere buro's gezien heb (maar dan in bescheidener schaal) wordt de maaltijd voor een paar honderd man klaar gemaakt. Er is geen keuze menu. Het is altijd Palau, dag in, dag uit.

De chefkok was meteen bereid om me een rondleiding door de keuken te geven, onder een voorwaarde; dat hij op de foto mocht! Graag, weer een leuke foto in de serie consumptieve beroepen !

En intussen pruttelt het potje door.

خوب ?

Wat zal het worden خوب of خوب نیست goed of niet goed?
Bijna altijd worden we vrolijk ontvangen door de bevolking.
Soms is er enige twijfel.

En wordt er serieus nagedacht over de uiteindelijke beoordeling.

Wat zou de jury beslissen ? Er is twijfel !

Nee, vandaag dus geen 100 punten !

پلیس

Politie wordt geschreven als     پلیس
De politie collega probeert hier ook open te staan voor de burgerij. Misschien meer dan we wel denken. Zo vertelde de commandant van PSS 2 ons vandaag dat hij elke 14 dagen een uitgebreide bespreking (jirga) heeft met de dorpsoudsten van zijn verzorgingsgebied. In hoeveel teams is dat het geval in Nederland ?
Toch ziet het beeld van de politie in sommige opzichten er toch wel wat anders uit.
Maar dat is lang niet altijd de vrije keuze van de Afghaanse politie collega. De veiligheid situatie maakt deels dat de politie ambtenaar zich anders gedraagt. De verliezen onder de politie zijn groter dan onder het Afghaanse leger.

Dit roadblock bij voorbeeld ziet er redelijk grimmig uit.

In dit geval was het ook wel noodzakelijk, een hele hoge vertegenwoordiger van de Afghaanse regering was op bezoek en er was dus veel personeel ingezet om de veiligheid in de stad te handhaven.

Helaas zijn strenge veiligheids maatregelen soms noodzakelijk.

De politieman is een soft target. Hun auto's zijn niet gepantserd en ze dragen geen kogelwerende vesten.
Vaak werken ze alleen of in kleine groepen en zijn daardoor kwetsbaar dat terwijl de ANA (Afghaans leger) steeds in formaties op de weg komt. En het materieel van de ANA is wel gepantserd en hun bewapening zwaarder.
Voor de politie moet de versterking vaak van heel ver weg komen, vooral in de dorpen en het platte land.

Maar er wordt ook vaak en uitbundig naar ons gezwaaid. Zowel door de burgerij als door de politie.

Voorjaarsdag in Kunduz

Het is voorjaar en alles ziet er fleurig en fris uit.
Na de sneeuw, het smeltwater en de modder is het nu plezierig weer.

De straat stalletjes zien er kleurig en feestelijk uit. En de 'volkstuintjes' midden in de stad staan er fris bij met het jonge groen.

Ook de straatjes geven een opgewekt en kleurig beeld. Kinderen spelen op straat, vrouwen halen lopend de kinderen op van school.

En de grotere zussen en broertjes zorgen voor de kleintjes.

Het jochie met het gekleurde petje heeft ook een fantastisch kleurig vest aan. Hij gaat vast naar een heel feestelijke gebeurtenis.

Shura in Tash Gozar

Afgelopen donderdag was er dus die Shura in Tash Gozar waar de generaal Qatra en ik naar toe vlogen.
Deze shura was belegd met de "elders" van het district Archi van de provincie Kunduz.
In een tent waren zo'n 100 stamoudsten verzameld voor de bijeenkomst om te spreken over de Afghan Local Police.

Archi wordt beschouwd als een wat "eigenzinnig" gebied.
Deze bijeenkomsten; de shura's zijn een voorbeeld van de al oude democratie in Afghanistan.
Afghanen houden van vergaderen en nemen er ook de tijd voor.
En men laat ook blijken als men het er niet echt mee eens is.

De shura wordt in de Heilige Qur'an beschreven als de wijze waarop Moslims besluiten moeten nemen, in samenspraak met allen die bij de beslissing betrokken zijn. Er zijn ten minste drie verwijzingen naar de shura.

De redevoeringen zijn lang en vol beleefdheden; elke spreker vraagt eerst het Opperwezen toestemming om te spreken daarna wordt elke autoriteit welkom geheten en uitgebreid bedankt voor de aanwezigheid.

Maar soms voel je toch een beetje geïntimideerd door de blikken van sommige aanwezigen die het blijkbaar toch niet helemaal met de inmenging van de overheid in hun aangelegenheden eens zijn.

Maar volgens de Afghaanse cultuur is de gastheer onvoorwaardelijk verantwoordelijk voor zijn gast. Dus al is hij het niet helemaal eens met wat we vertellen over de Afghan Local Police, ik ben zijn gast en hij zal mij altijd beschermen (tot aan de deur ;-).