Terug in Kunduz, oef wat was het koud in mijn container !! Maar nu heb ik rode koontjes van de elektrische verwarming.
De vlucht was voorspoedig, maar bij vertrek uit Kabul wisten we niet zeker of we wel in Kunduz zouden kunne landen; op hoop van zegen dus ! Van Kabul eerst naar Mazar-e-Sharif om twee andere EUPOLlers op te halen die naar Kabul terug moesten. In Mazar hoorden we dat de landingsbaan van Kunduz sneeuwvrij was en dat het zicht goed was. Passagiers ingeladen en dus vertrekken naar Kunduz.  Het is maar een kort vluchtje naar Kunduz.
Op de landingsbaan werden we opgewacht door twee van onze Nederlandse EUPOL collega's.

EUPOL beschikt over een 'eigen' Beechcraft 1900 D waarvan 6 dagen per week druk gebruik wordt gemaakt om de diverse 'buitenposten' te bedienen. Het enige probleem is dat de landingsstroken hier vrijwel nergens zijn uitgerust om vliegtuigen te laten landen op instrumenten alleen. Er moet dus altijd voldoende zicht zijn. Dat zicht is niet alleen belangrijk bij het landen maar ook bij het opstijgen. Vrijwel elke landingsstrook in het berg-rijke Afghanistan is omgeven door bergen - zo ook Kunduz - vandaar dat zicht onmisbaar is.

Sommige piloten dachten 'ken net'  zonder voldoende kennis van de Friese taal te hebben met dit tot gevolg (sorry hele slechte foto - door het raampje van het vliegtuig).

Zo en morgen er weer lekker tegenaan ! Ik heb er zin in!

Vanmorgen vroeg van Istanbul naar Kabul gevlogen met Turkish Airlines.
Onderweg weer schitterende besneeuwde bergen gezien, wat een imposant landschap en wat ongelooflijk mooi. Ik ben geneigd een foto van het berg landschap in te voegen maar dat heb ik al zo vaak gedaan dus deze keer maar niet.
En natuurlijk had ik mijn camera niet paraat toen we Kabul naderden! Wat jammer, ik heb nooit zo'n goed beeld van de stad gehad als vanmorgen, alles wat zichtbaar, KAIA, TV hill, de brede weg naar het Koninklijk paleis, het paleis van de Koningin, zelfs het Russisch officiers casino.
Snel mijn camera uitgepakt maar toen was het natuurlijk al te laat.
Waar ik wel een foto van kon maken, toen we de landing hadden ingezet, was dit:

En dat zet wel weer even de toon.
Dit is een land met grote problemen en een ellendige geschiedenis.
Dit molenwiel is de beruchte Pul-e-Charkhi gevangenis of wel het Afghan National Detention Facility.
De gevangenis werd berucht door de martelingen en executies die daar hebben plaats gevonden. Er is een massa graf aangetroffen uit de communistische tijd met meer dan 2000 lichamen.
Tussen april 1978 en de Russische invasie van december 1979 heeft de communistische People's Democratic Party of Afghanistan van president Nur Muhammad Taraki, in deze gevangenis, ruim 27.000 politieke gevangenen vermoord.
Taraki op zijn beurt werd op 14 september 1979 vermoord door een politieke tegenstander (Amin).
Hij werd gesmoord met kussens !
De 'broeder twist' tussen de verschillende communistische facties en de enorme slachting werden voor de Soviet Unie de aanleiding tot de invasie in december 1979.

Wat een walgelijk plek. Wat een geschiedenis heeft dit arme volk achter de rug! En hoe begrijpelijk is het diep gewortelde wantrouwen en de haat tussen verschillende groeperingen. Dit volk heeft onze steun nodig om tot een normalisatie van de Afghaanse maatschappij te komen en de verschrikkingen van het recente verleden achter zich te laten.
Zie je ik heb iets van Eeyore.

Morgen hoop ik naar Kunduz te kunnen vliegen en dan komt er weer een optimistischer verhaal.

De cirkel is weer rond. Ik zit weer op het vliegveld in Istanbul te wachten op de connecting vlucht naar Kabul. Beetje moe en dan natuurlijk een beetje melancholisch. Wat laat je achter ?
Natuurlijk mijn 'thuisfront' maar ook een heel mooi plekje waar ik heel gelukkig ben.

Vanmorgen zaten er sneeuw kristallen aangevroren aan een spinrag.
En het licht is zo mooi als het flink vriest.

En de sneeuw en rijp in de bomen heeft wel iets weg van vuurwerk !

Ja dat mis ik wel heel erg.

Een buitenlandse missie is erg mooi maar je laat er ook heel veel voor achter.

Nu heb ik gehoord dat het in Kaboel ook heel erg heeft gesneeuwd en dat bijvoorbeeld een paar dagen alleen 'essential moves' waren toegestaan in verband met de conditie van de wegen. Mijn vriend Jacques had de grootste moeite om geëvacueerd te worden uit F-bad en ik weet nog echt niet wanneer ik weer naar Kunduz kan vliegen.

De kans is dus groot dat ik dromerig naar buiten kan kijken in Kabul en tot de conclusie kan komen dat ook Kabul heel mooi is als het het wit is van de sneeuw.

Zo nu de laatste dag van mijn verlof ! Ben een deel van de week bezig geweest mijn reisdocumenten weer in orde te krijgen. Nieuw paspoort, nieuw visum, ben er dus helemaal klaar voor. Nu alleen nog mezelf beperkingen opleggen wat ik ga inpakken om mee terug te nemen naar Kunduz.
Ik had meer dan een volle koffer me naar Nederland genomen om ruimte te maken in mijn kamertje in Kunduz, dus nu geen onnodige troep mee zeulen naar Afghanistan! Wat ik wel meeneem is een plastic zak vol met kleine knuffels (allemaal Pooh Bears en een verdwaalde Eeyore). De beertjes zijn voor de Afghaanse kindertjes die we zo vaak tegen komen. De beertjes emigreren dus.

Ik heb wel een zwak voor Eeyore. Hij wordt vaak beschreven als een pessimistic, gloomy, depressed, anhedonic, old grey stuffed donkey. Er zijn mensen die mij ook zo typeren. Misschien mag ik hem zo graag omdat we gelijkgestemde zielen zijn? Hoe dan ook hij doet me ook denken aan mijn muildier Jules die nu buiten staat, in de sneeuw, en daar wordt je, bij dit weer, niet opgewekter door.

Naar buiten kijkend moet ik denken aan mijn vertrek uit Kabul. Zou er morgen ook vertraging zijn? Hoeveel sneeuw ligt er in Kabul? Of ben ik nu weer teveel een Eeyore? Misschien is reizen per muildier wel het aanwezen middel bij dit weer; permanente viervoet aandrijving.

Al een paar dagen ben ik voorbereidingen aan het treffen voor mijn terugkeer naar Kunduz in Afghanistan. Intussen is mijn paspoort (bijna) verlopen en moet ik dus een nieuw paspoort aanvragen en een nieuw visum.

Tot nu toe heb ik daarvoor drie ritjes naar den Haag gemaakt.
De eerste keer was ik net te laat want het paspoort loket sluit om 12.30 en omdat mijn vlucht vanuit Istanbul vertraagd was klopte mijn planning dus net niet meer.
Afgelopen maandag weer naar Den Haag en het nieuwe paspoort aangevraagd. Dankzij een extra verzoek van IPOL heeft BuiZa haast gemaakt en kon ik dinsdag terug naar Den Haag om mijn nieuwe paspoort op te halen.
Het was niet alleen bijna verlopen maar het was ook bijna vol met exotische stempels.

En toen door naar de ambassade van Afghanistan in Den Haag voor het nieuwe inreis visum.
Die hebben natuurlijk ook even de tijd nodig om te overwegen of ze me wel terug willen hebben in hun mooie land. Dus, als het goed is, kan ik morgen in Den Haag mijn nieuwe paspoort met een nieuw visum ophalen. Dat gaan we doen.

Als dat allemaal lukt kan ik zo snel mogelijk weer terug vliegen naar Kaboel en vandaar naar Kunduz.

De wereld is een dorp. Vanuit Istanbul, onderweg naar huis, toch even een update. Zoals ik al verwachtte was het vliegen een drama vandaag. Alhoewel .... we vertrokken toch; niet om 12 uur maar om 18 uur. De aansluiting naar Amsterdam kon ik daardoor wel vergeten. Ik overnacht nu dus op het vliegveld. Maar ik heb hier een hele goede internet verbinding, waarschijnlijk omdat het midden in de nacht is. Heb ik zitten sleutelen aan een foto album in het bericht. Ben benieuwd of ik het aan de praat kan krijgen. Het valt niet mee een Afghaan aan het glimlachen te krijgen, maar toch ? Kijk maar.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een raar dagje !
Rond lopen op het HB zonder iets te doen ! Ambteloos burger, vreemd gevoel.
Nog even met de Head of Mission gesproken met een kopje koffie. Toen wat voorbereidingen getroffen voor mijn vertrek morgen. Het klinkt misschien raar voor iemand die zoveel reist maar ik ben altijd gespannen voor vertrek. Eerst de vlucht vanaf Kunduz naar Kabul - kan er wel of niet gevlogen worden ? En nu een beetje het zelfde; het is aan het sneeuwen en ik weet niet of Kabul airport wel de baan sneeuw vrij kan houden, ik heb al een auto gehuurd op Schiphol etc etc. Hoe moet dat nou als de vlucht gecancelled wordt ?
Gisteren heeft een vlucht van Turkish Airlines, afkomstig uit Istanbul, niet kunnen landen in Kabul - vanwege de smog was er onvoldoende zicht voor een landing - en is door gevlogen naar Pakistan. Ooit van gehoord dat een groot verkeersvliegtuig niet kan landen wegens smog ??

De sneeuw maakt het ook onmogelijk om nog even een ritje door Kabul te maken. Dat is jammer, ik had nog even een foto les van Jacques willen hebben.

Intussen heeft Security een verkenning uitgevoerd van de route langs een 15de eeuwse stadsmuur die precies over de kam van de bergen loopt. Ik had daarover gelezen in de reisgids van Afghanistan en het leek me een fantastische tocht. Daarom had ik om de verkenning gevraagd. We komen alleen op die plaatsen die door de Security van EUPOL zelf eerst zijn verkend en goed gekeurd.
Nou ja, vandaag kunnen we de route dus in elk geval niet lopen. Misschien later als de beoordeling klaar is en de route wordt vrij gegeven.

Misschien is het wel goed dat we vandaag de wandeling niet kunnen maken want de Canadese collega die met de verkenning is meegegaan (een wandeling van ruim 3.5 uur) loopt heel slecht van de spierpijn - maar hij bevestigt dat het een geweldige wandeling is.
Nu heb ik wat meer tijd om mijn bagage gereed te maken. Ik moet echt spul terug brengen naar Nederland; ik heb gewoon veel te veel hier in Afghanistan en mijn container in Kunduz is echt een fractie van de ruimte die ik in Kabul had.
Doorgaan met inpakken dus en hopen dat we morgen kunnen vliegen.