Mooi Afghanistan

De sneeuw smelt in de bergen en overdag is het al flink warm.

Vandaag is het zwaar bewolkt en vanmorgen was het vliegveld van Kunduz alweer gesloten voor al het vlieg verkeer. En het regent op dit moment flink.

Maar de avonden zijn prachtig.

Als de zon ondergaat boven onze PRT.

Tapijten

Vandaag was het weer 'local market'  in onze PRT.
Hoewel ik alles wat daar te koop wordt aangeboden al tien keer heb gezien, en dat wat ik leuk vind al heb gekocht, is het toch altijd weer leuk even rond te lopen.

Schappen met petjes en hoedjes,

Stapels sjaals in vele kleuren.
Maar het meest exotisch zijn nog steeds de tapijthandelaars.

Het ziet er echt uit als 1001 nacht. Jammer dat ik zo weinig verstand heb van tapijten, anders zou ik er vast een paar kopen.

Voorjaar

Het voorjaar is aangebroken. Alle groen loopt heel snel uit.
De hoofdweg naar het plateau waarop ons kamp is gelegen zag er een paar weken nog zo uit :

Gisteren was het beeld heel anders:

Tussen de bomen door zie je het plateau liggen, aan de voet van het plateau groene velden. Een paar honderd meter rechts stroomt de rivier de Kunduz. De rivier heb ik zelf nog niet gezien, met uitzondering van uit het vliegtuig - en natuurlijk op de kaart. Dit is een van de twee rivieren die het plateau hebben uitgesleten.

In een maand ziet het er weer heel anders uit !

Naar School

Het is elke keer weer een enorme opsteker om schoolkinderen op straat van en naar school te zien lopen.
Onder de taliban was dat wel even iets anders. Daarom is het juist zo'n feest om meisjes naar school te zien gaan.

Het Afghaanse onderwijs systeem maakt op slimme manier gebruik van de schaarse school gebouwen. Er wordt in 'shifts' onderwijs gegeven.
Van 7 uur tot half tien zijn de eerste, tweede en derde klas aan de beurt.
Van 10 uur tot half een de klassen vier, vijf en zes, en de klassen zeven, acht, negen, tien, elf en twaalf van een uur tot kwart over vijf.

Er is openbaar onderwijs waarvoor geen schoolgeld verschuldigd is, er zijn particuliere scholen en er zijn religieuze scholen. Deze laatste zijn zowel in staats handen als in particuliere handen.
De gemiddelde school bijdrage voor een particuliere school bedraag 500 Amerikaanse dollar per jaar (het totale jaar salaris van een kleine ambtenaar).

De eerste jaren is het onderwijs gemengd, vanaf het zevende school jaar worden jongens en meisjes apart onderwezen. Dat is veel beter want meisjes zijn nu eenmaal slimmer dan jongens en zo worden de meisjes niet gedwongen het lage tempo van de jongens te volgen.

Afghaanse tapijten

Overal waar je kijkt in Afghanistan zie je tapijten. Op elke vloer in elke kamer, in elk kantoor, in de tuin, op het dak en zelfs op de straat zie je tapijten.
Natuurlijk zijn er fabrieks tapijten (die je na een paar weken in Afghanistan te zijn meteen herkent) maar er zijn natuurlijk heel veel hand geknoopte tapijten.
Op elke 'local market' zijn tapijt verkopers - zelfs in onze eigen (PRT-Kunduz) local market die op elke vrijdag wordt gehouden.
Tot zelfs in de gevangenis van Kunduz stad worden tapijten geweven (zie mijn eerdere blog).

Tapijten worden ook veel als kadeau gegeven. Zo werd ik verrast door Gul Mohammad, de commandant van Police SubStation 2, met een prachtig hand geknoopt tapijt met de kaart van Afghanistan daarin verweven.

Tapijt knopen is echte volkskunst en daarmee onderdeel van de kultuur, van het alledaagse leven.

Een heel navrante uiting daarvan is de zogenaamde warrug of het oorlogs tapijt.

Direct na de inval van de Russen in Afghanistan, zo vanaf 1979, verschenen er op de markt tapijten met afbeeldingen uit het alledaagse, geweldadige, oorlogs leven.

Ik heb daar heel gemengde gevoelens over. Maar het is ontegenzeggelijk onderdeel van de Afghaanse hedendaagse kultuur. Hoewel ik er nooit een in mijn huis zou willen hebben.

De AK 47 is een favoriet onderwerp, evenals helicopters, handgranaten en tanks.

Als ik de keuze heb kies ik liever het tapijt te rechter of linker zijde, die in het midden laat ik maar hangen voor de echte liefhebber. En het tapijt van Gul Mohammad zal ik koesteren als dierbare herinnering.

 

دموکراسی Democratie

Weer een golf van aanslagen, vooral in Kaboel, maar ook in andere steden en gebieden in Afghanistan.
Hoe een ultiem kleine groep van mensen het voor hun land verpesten !
Als Nederlanders denken wij de kampioenen te zijn van het 'polderen'. De Afghanen zijn ook dol op overleg. Ze komen tezamen en besprekende gezamenlijke problemen. De ultieme vorm van democratie. Dat is ook Afghaanse cultuur. De Afghaan is niet belust op geweld en vechten (zoals kort geleden in de Volkskrant stond).
Zo'n commentaar is gewoon racistisch, napraterij en wordt nep historisch onderbouwd.

Zittend op hun hurken, vaak op een muurtje of een randje, bespreken ze, geheel op hun gemak, de gebeurtenissen in hun wereld.
Als de gemoederen niet verhit raken (wat soms wel het geval is) wordt er in heel fraai geformuleerde taal gesproken en wordt steeds iedereen om toestemming en instemming gevraagd om te mogen spreken en wordt gezegd hoe vereerd men is te zijn uitgenodigd voor de bespreking.
Voor ons is het vaak moeilijk om in de lange besprekingen ons geduld te bewaren. Hier komt men niet direct ter zake, in tegendeel, dat zou heel onbehoorlijk zijn.

En de jongens kijken toe hoe het moet.

Vol respect en met veel belangstelling.

Iedereen heeft er tijd voor want overleg (shura) is belangrijk. Het is beter te praten dan te vechten.

Hun leven is niet makkelijk, het leven is hier hard, ze zijn onafhankelijk geesten. Dat moeten ze ook wel zijn; wie heeft zich ooit om ze bekommerd ? Als het nodig is zullen ze voor zichzelf op komen.

Maar uiteindelijk willen deze mensen gewoon, zoals elke mens, in veiligheid hun kinderen groot brengen en in vrede leven.

Local Market

In de PRT, ons kamp, wordt op vrijdag een markt gehouden. Op deze markt bieden lokale verkopers goederen aan. Er zijn allerhande spullen te koop en het geheel is een kleurig schouwspel.
Er zijn glimmende beeldjes en beestjes te koop:

Kralen en halskettingen:

En natuurlijk het alternatieve Afghaanse nationale symbool; de burqa:

Maar voor mij zijn het de kooplui die een bezoek aan de local market meer dan de moeite waard maken.

Ver uit mijn favoriet is deze voorname oudere heer. Hij heeft zulke speciale kleding stukken te koop ! Dit keer een antieke herenjas in de Moghul stijl. Ik zou het graag kopen, maar wat doe je er mee ? Ik ben ervan overtuigd dat sommige van zijn stukken museum waardig zijn.