Nest geur

Hoewel er hele grote verschillen zijn in de politiezorg in Afghanistan en in Nederland is het iedere keer weer opvallend hoe goed we elkaar kunnen aanvoelen als het er op aan komt.
Een psycholoog moet dat maar een keer onderzoeken.
Is het dat we gewoon, als er iets te beleven is, op de eerste rij willen staan zonder het risico te lopen dat we weg worden gestuurd ? Of zit het dieper ?

PSS 1 in Kunduz

Hoe dan ook; telkens als ik op een politie bureau kom, hier aangeduid als PSS (police substation), is het toch een moment van herkenning. Eigenlijk jeuken mijn handen; ik zou het gewoon een jaartje willen overnemen, zo'n PSS als commandant runnen en kijken wat er van te maken is.

Is het nest geur ?

No fly zone

Het was weer eens zo ver !
Kunduz airport zit dicht.
Deze keer niet door sneeuw, niet door mist, niet door regen.
Vanmorgen vroeg was het nog zo mooi strak blauw en we konden de collega's die ons vandaag vanuit Kaboel voor een paar uurtjes wilden bezoeken van het vliegveld ophalen.
Maar ineens stak de wind op en nog voor de PRT verlieten begon een zand/stofstorm.
Het vliegtuigje had onze gasten al afgezet en was alweer direct vertrokken om vooral niet in Kunduz achter te moeten blijven.

Om vier uur wilden we onze gasten weer afzetten op het vliegveld maar het vliegveld was intussen voor alle vluchten gesloten. De piloten hadden dus gelijk gehad om snel weg te vliegen vanmorgen.
Misschien kunnen onze gasten morgen worden opgehaald. Je weet nooit hoe lang je vast zit.
Dus voor vannacht hebben we slaapgasten.
Goed dat ze hun 'grab bag' bij zich hebben !

Uitgestoken hand

Prachtige dag geweest vandaag !
Een klein Afghaantje kwam met uitgestoken hand naar me toe.

Wat een mooi moment na die spannende dagen. En hoe symbolisch !

Ik heb echt niet hard geknepen.

Maar het was wel heel belangrijk voor mij.

Er is wederzijds vertrouwen.

Wat een mooie dag !

Goed voorbereid

Natuurlijk bereiden we ons voor op eventualiteiten.
Evenals in Nederland houden we onze vaardigheden goed bij en ik voel me dan ook volkomen veilig in het gezelschap van mijn collega's hier in Kunduz.

"a fine Body of Men".

Maar na het eten is natuurlijk ook de afwas ! En ook daaraan kan je het vakmanschap af meten.

Back in business

Gelukkig is de situatie nu zo ver hersteld dat we de poort weer uitgaan. Eerst een beetje schuchter, kijken of we nog welkom zijn. Maar ik zie de Afghanen gewoon weer aan het werk.
Al ons werk is gebaseerd op wederzijds vertrouwen en respect. De diep gelovige Afghaan is oprecht gekwetst en radikale elementen maken daarvan gebruik. Maar het aantal radikalen is echt heel beperkt en de meerderheid van de Afghanen wil nog steeds graag met ons samenwerken aan een betere toekomst voor henzelf.

Buiten het hek van de compound verzamelt een aantal Afghanen met ezeltjes bruikbaar spul, plastic afval, blikjes enzovoort. De omgeving van ons kamp is echt schoon ! Alles kan van pas komen. Hij glimlacht als hij ziet dat ik een foto neem. Geen vijandschap te bespeuren, in tegendeel !

Eeyore dag

Vandaag is een echte Eeyore dag.
Het had zo mooi kunnen zijn, de zon schijnt of eigenlijk scheen.
Verwacht vandaag geen literaire hoogstandjes, voor zover ik daartoe al instaat zou zijn. Ik heb al mijn inspiratie/kruit al verschoten.

Vandaag binnen gezeten om de maandelijkse rapportage over CPJP Kunduz aan het hoofdkwartier in Kabul op te stellen. Je weet wel zo iets waar je uren aan werkt en waarvan slechts een paar zinnen het overleven op hun lange, lange , lange, te lange weg naar Brussels.
Eeyore heeft eens heel wijselijk opgemerkt over de ander dieren:

"No brain at all, some of them", "only grey fluff that's blown into their heads by mistake".

Gelukkig hebben mijn vrienden hier in het 100 Acre Wood van Kunduz me geholpen om de (verloren) gegevens voor de rapportage bij elkaar te zoeken. Die gegevens van trainingen, mentor gesprekken en andere activiteiten worden soms verloren, net als de staart van Eeyore. Zelfs het paarse strikje dat Eeyore in zijn start draagt kan het geheel niet echt opvrolijken. En ik betwijfel of ze daar in Brussel gesteld zijn op paarse strikjes. 

Hondsdol of gewoon gek ?

Toen ik op missie ging naar Afghanistan vroegen mensen mij of ik soms helemaal gek was. Nu is 'gek zijn' voor het solliciteren binnen EUPOL formeel geen functie vereiste maar het komt wel goed van pas als je met de bureaucratie van de EU in Brussel en in de missie moet werken.
De Chef Staf van CPCC in Brussel zei mij dat mensen die op missie gaan in drie categorien zijn te verdelen: mad, bad or running away. Eerlijk gezegd zie ik van elke categorie vertegenwoordigers in de missie.
Hoe dan ook dolheid heerst hier wel, daarom worden we ingeent.

Hondsdolheid is gevaarlijk voor de mens en als de patiënt eenmaal symptomen van infectie vertoont, loopt het vrijwel altijd dodelijk af.
In Nederland is al tientallen jaren geen inheems geval van menselijke rabiës geregistreerd; wereldwijd vergt hondsdolheid nog 40.000 tot 70.000 doden per jaar, voor 80% in Azie en Afrika. Enten is dus geen overbodige luxe in Afghanistan.

Er zijn veel honden in Afghanistan. De Afghaan houdt nu eenmaal van alles wat kan vechten, hanen (zelfs kwartels), honden en ook kamelen. Vechtkamelen, ooit van gehoord ?
Ook rond ons kamp en vooral op het vliegveld lopen tientallen lieve honden rond. Toch maar uitkijken dus en naar de militaire doktor dus.
Ik heb nu al twee prikken gehad. Over twee weken de derde en laatste. Ik krijg daar ook weer een medaille voor, ik weet alleen nog niet waar ik die ga dragen.