Vandaag is een prima dag geweest. Heldere dag, maar erg koud. Er is een omslag in het weer aangekondigd naar sneeuw ... waar heb ik dat meer gehoord.

Zoals gepland ben ik vandaag ook weer de stad ingegaan, naar mijn taken op het PHQ (Police Head Quarters) in Kunduz stad. Major-general Qatra nodigde mij uit met hem de lunch te gebruiken (bleek er onder zijn kantoor een eetkamer te zijn ! MG Qatra had er werk van gemaakt; de traditionele Afghaanse rijst met geraspte peen en rozijnen, heerlijk Afghaans brood, schapenvlees in een sausje en een hand vol kebabs. Appeltje en mandarijntje toe.

EUPOL zorgt goed voor onze veiligheid; vandaag is de voor ons gebied verantwoordelijke Mission Security Officer op inspectie in Kunduz. Hij beoordeelt onder meer of de gebouwen waar we werken wel voldoende veiligheid bieden en hoe we ons mogen/moeten verplaatsen.
Dat verplaatsen is steeds weer fascinerend; een rit van de PRT naar het PHQ blijft steeds nieuwe taferelen opleveren.

Maar het is nog echt winter hier.

Morgen een nieuwe dag, ben benieuwd wat we dan weer gaan beleven !

Vandaag de stad Kunduz ingegaan voor een bezoek aan de police sub-stations.
Kunduz is een aangenaam stadje en is nu helemaal in winterse sfeer.

De mensen zijn vriendelijk en zwaaien naar de auto als we voorbij komen.
In de stad zijn 4 sub-stations elk met eenbezetting van iets meer dan 50 politiemensen.
Na het gesprek met de met de 2de man van sub-station 4 was ik door en door koud, in het bureau was geen verwarming. Mijn handen waren gevoelloos. Mijn collega beloofde me dat bij sub-station 2 de kamer van de commandant juist heel warm zou zijn. Helaas; de commandant was er niet, evenmin als zijn 2de man waarvan het gerucht gaat dat hij in de gevangenis zit.
Maar net buiten het politie bureau speelden kinderen in de winterse kou; sneeuwballen gooien en glijden op het ijs .... zoals overal in de wereld kinderen spelen.

 
Even verder op lopen dames met hun kinderen (kinderen opgehaald van school ?).

Het is een welbestede dag geweest.
De weersvoorspelling hier geeft veel sneeuw af. Dat zou jammer zijn want dan zouden we weleens noodgedwongen binnen de poorten moeten blijven en ik sta te popelen om mijn mentor taken serieus op te pakken.

Terug in Kunduz, oef wat was het koud in mijn container !! Maar nu heb ik rode koontjes van de elektrische verwarming.
De vlucht was voorspoedig, maar bij vertrek uit Kabul wisten we niet zeker of we wel in Kunduz zouden kunne landen; op hoop van zegen dus ! Van Kabul eerst naar Mazar-e-Sharif om twee andere EUPOLlers op te halen die naar Kabul terug moesten. In Mazar hoorden we dat de landingsbaan van Kunduz sneeuwvrij was en dat het zicht goed was. Passagiers ingeladen en dus vertrekken naar Kunduz.  Het is maar een kort vluchtje naar Kunduz.
Op de landingsbaan werden we opgewacht door twee van onze Nederlandse EUPOL collega's.

EUPOL beschikt over een 'eigen' Beechcraft 1900 D waarvan 6 dagen per week druk gebruik wordt gemaakt om de diverse 'buitenposten' te bedienen. Het enige probleem is dat de landingsstroken hier vrijwel nergens zijn uitgerust om vliegtuigen te laten landen op instrumenten alleen. Er moet dus altijd voldoende zicht zijn. Dat zicht is niet alleen belangrijk bij het landen maar ook bij het opstijgen. Vrijwel elke landingsstrook in het berg-rijke Afghanistan is omgeven door bergen - zo ook Kunduz - vandaar dat zicht onmisbaar is.

Sommige piloten dachten 'ken net'  zonder voldoende kennis van de Friese taal te hebben met dit tot gevolg (sorry hele slechte foto - door het raampje van het vliegtuig).

Zo en morgen er weer lekker tegenaan ! Ik heb er zin in!

Vanmorgen vroeg van Istanbul naar Kabul gevlogen met Turkish Airlines.
Onderweg weer schitterende besneeuwde bergen gezien, wat een imposant landschap en wat ongelooflijk mooi. Ik ben geneigd een foto van het berg landschap in te voegen maar dat heb ik al zo vaak gedaan dus deze keer maar niet.
En natuurlijk had ik mijn camera niet paraat toen we Kabul naderden! Wat jammer, ik heb nooit zo'n goed beeld van de stad gehad als vanmorgen, alles wat zichtbaar, KAIA, TV hill, de brede weg naar het Koninklijk paleis, het paleis van de Koningin, zelfs het Russisch officiers casino.
Snel mijn camera uitgepakt maar toen was het natuurlijk al te laat.
Waar ik wel een foto van kon maken, toen we de landing hadden ingezet, was dit:

En dat zet wel weer even de toon.
Dit is een land met grote problemen en een ellendige geschiedenis.
Dit molenwiel is de beruchte Pul-e-Charkhi gevangenis of wel het Afghan National Detention Facility.
De gevangenis werd berucht door de martelingen en executies die daar hebben plaats gevonden. Er is een massa graf aangetroffen uit de communistische tijd met meer dan 2000 lichamen.
Tussen april 1978 en de Russische invasie van december 1979 heeft de communistische People's Democratic Party of Afghanistan van president Nur Muhammad Taraki, in deze gevangenis, ruim 27.000 politieke gevangenen vermoord.
Taraki op zijn beurt werd op 14 september 1979 vermoord door een politieke tegenstander (Amin).
Hij werd gesmoord met kussens !
De 'broeder twist' tussen de verschillende communistische facties en de enorme slachting werden voor de Soviet Unie de aanleiding tot de invasie in december 1979.

Wat een walgelijk plek. Wat een geschiedenis heeft dit arme volk achter de rug! En hoe begrijpelijk is het diep gewortelde wantrouwen en de haat tussen verschillende groeperingen. Dit volk heeft onze steun nodig om tot een normalisatie van de Afghaanse maatschappij te komen en de verschrikkingen van het recente verleden achter zich te laten.
Zie je ik heb iets van Eeyore.

Morgen hoop ik naar Kunduz te kunnen vliegen en dan komt er weer een optimistischer verhaal.

De cirkel is weer rond. Ik zit weer op het vliegveld in Istanbul te wachten op de connecting vlucht naar Kabul. Beetje moe en dan natuurlijk een beetje melancholisch. Wat laat je achter ?
Natuurlijk mijn 'thuisfront' maar ook een heel mooi plekje waar ik heel gelukkig ben.

Vanmorgen zaten er sneeuw kristallen aangevroren aan een spinrag.
En het licht is zo mooi als het flink vriest.

En de sneeuw en rijp in de bomen heeft wel iets weg van vuurwerk !

Ja dat mis ik wel heel erg.

Een buitenlandse missie is erg mooi maar je laat er ook heel veel voor achter.

Nu heb ik gehoord dat het in Kaboel ook heel erg heeft gesneeuwd en dat bijvoorbeeld een paar dagen alleen 'essential moves' waren toegestaan in verband met de conditie van de wegen. Mijn vriend Jacques had de grootste moeite om geëvacueerd te worden uit F-bad en ik weet nog echt niet wanneer ik weer naar Kunduz kan vliegen.

De kans is dus groot dat ik dromerig naar buiten kan kijken in Kabul en tot de conclusie kan komen dat ook Kabul heel mooi is als het het wit is van de sneeuw.

Zo nu de laatste dag van mijn verlof ! Ben een deel van de week bezig geweest mijn reisdocumenten weer in orde te krijgen. Nieuw paspoort, nieuw visum, ben er dus helemaal klaar voor. Nu alleen nog mezelf beperkingen opleggen wat ik ga inpakken om mee terug te nemen naar Kunduz.
Ik had meer dan een volle koffer me naar Nederland genomen om ruimte te maken in mijn kamertje in Kunduz, dus nu geen onnodige troep mee zeulen naar Afghanistan! Wat ik wel meeneem is een plastic zak vol met kleine knuffels (allemaal Pooh Bears en een verdwaalde Eeyore). De beertjes zijn voor de Afghaanse kindertjes die we zo vaak tegen komen. De beertjes emigreren dus.

Ik heb wel een zwak voor Eeyore. Hij wordt vaak beschreven als een pessimistic, gloomy, depressed, anhedonic, old grey stuffed donkey. Er zijn mensen die mij ook zo typeren. Misschien mag ik hem zo graag omdat we gelijkgestemde zielen zijn? Hoe dan ook hij doet me ook denken aan mijn muildier Jules die nu buiten staat, in de sneeuw, en daar wordt je, bij dit weer, niet opgewekter door.

Naar buiten kijkend moet ik denken aan mijn vertrek uit Kabul. Zou er morgen ook vertraging zijn? Hoeveel sneeuw ligt er in Kabul? Of ben ik nu weer teveel een Eeyore? Misschien is reizen per muildier wel het aanwezen middel bij dit weer; permanente viervoet aandrijving.

Al een paar dagen ben ik voorbereidingen aan het treffen voor mijn terugkeer naar Kunduz in Afghanistan. Intussen is mijn paspoort (bijna) verlopen en moet ik dus een nieuw paspoort aanvragen en een nieuw visum.

Tot nu toe heb ik daarvoor drie ritjes naar den Haag gemaakt.
De eerste keer was ik net te laat want het paspoort loket sluit om 12.30 en omdat mijn vlucht vanuit Istanbul vertraagd was klopte mijn planning dus net niet meer.
Afgelopen maandag weer naar Den Haag en het nieuwe paspoort aangevraagd. Dankzij een extra verzoek van IPOL heeft BuiZa haast gemaakt en kon ik dinsdag terug naar Den Haag om mijn nieuwe paspoort op te halen.
Het was niet alleen bijna verlopen maar het was ook bijna vol met exotische stempels.

En toen door naar de ambassade van Afghanistan in Den Haag voor het nieuwe inreis visum.
Die hebben natuurlijk ook even de tijd nodig om te overwegen of ze me wel terug willen hebben in hun mooie land. Dus, als het goed is, kan ik morgen in Den Haag mijn nieuwe paspoort met een nieuw visum ophalen. Dat gaan we doen.

Als dat allemaal lukt kan ik zo snel mogelijk weer terug vliegen naar Kaboel en vandaar naar Kunduz.